امروز مانند آخرین روز عمرم زندگی خواهم کرد، در گرانبهاترین روز هستی ام، شیره زندگانیم را در شیشه ای خواهم ریخت و در آن را مهر و موم خواهم کرد، چنان که قطره ای از آن بر زمین نچکد. امروز، حتی لحظه ای را در تاسف بخت بد و ناکامیهای گذشته تلف نخواهم کرد. چرا که از یاد ناملایمات و پریشانحالی گذشته کاری ساخته نیست. آیا آب رفته به جوی باز خواهد گذشت؟ آیا خورشید از مغرب طلوع خواهد کرد؟ آیا می توانم به گذشته برگردم و مانع از بروز جراحاتی شوم که تجربه کرده ام؟ آیا می توانم بدگویی دیروز را پس بگیرم و رنج پدید آمده را ناپدید کنم. خیر، دیروز برای من مرده و برای همیشه مدفون شده است. من نمی توانم بیش از این دربارۀ دیروز بیندیشم. امروز را مانند آخرین روز عمرم زندگی خواهم کرد.